İngiltərə kralı VIII Henrix portretlərdə Tüdorlar dövrünün qüdrətini təcəssüm etdirən özünəinamlı və hökmran monarx kimi təsvir olunur. Lakin həyatının son illərində dəbdəbəli geyimləri ağır xəstəliyi gizlədib.

Qaynarinfo Hamuesgyemant.hu saytına istinadən xəbər verir ki, kral ayaqlarında açıq yaralardan əziyyət çəkir, ətrafına çürümüş bədən qoxusu yayılırdı. Saray əyanları isə bu qoxunu güclü ətirlərlə maskalamağa çalışırdılar.

1536-cı ilin yanvarında 44 yaşlı VIII Henri cəngavər turniri zamanı atdan yıxılıb və at onun üstünə düşüb. Kral iki saat huşsuz vəziyyətdə qalıb. Nəhayət, özünə gəlsə də, bədbəxt hadisənin fəsadları ömrünün sonunadək onu təqib edib.

Onun ayağında artıq yaralar və şişkinliklər vardı. Hadisədən sonra yaralar ömrünün sonuna qədər tam sağalmadı. Yaralar iltihablanır, onlardan maye axır və güclü qoxu yayılırdı. Saray əyanları hər gün xəstəliyin izlərini aradan qaldırmağa çalışmalı olurdular.

Həmin dövrdə bir çox həkim sağalma zamanı yaranın ifrazatını zərərli maddələrin orqanizmdən çıxmasının əlaməti hesab edirdi. Buna görə sağalan yara xəstəliyin yenidən orqanizmə qayıda biləcəyi qorxusu səbəbindən təhlükəli görünə bilərdi. Beləliklə, kralın ayağının vəziyyəti müəyyən dərəcədə həmin dövrün tibbi təsəvvürləri ilə izah olunurdu.

Lakin qoxu ilə mübarizə aparmaq lazım gəlirdi. Henrinin otaqları təzə otlar, ətirli çiçək ləçəkləri və ədviyyatlarla doldurulurdu. Onun əlcəkləri, geyimləri və yataq dəstləri ətirləndirilirdi. Kralın özü isə müşk, ənbər, gül suyu və digər bahalı ətirlərdən hazırlanmış aromatik qarışıq olan bəzəkli ətir qutusu gəzdirirdi.

Həmin dövrdə bir çox insan xəstəliklərin üfunətli və xarab havadan yayıldığına inanırdı. Buna görə güclü və xoş qoxular bir növ qoruyucu vasitə hesab olunurdu. Müasirlərinin düşüncəsinə görə, ətirlər həm kralın bədən qoxusunu maskalayır, həm də infeksiyalardan qoruyurdu. Bu səbəbdən Tudorlar sarayı Henrini ətir buludunun içində saxlayırdı, çünki bunun onun sağlamlığını qoruyacağına səmimi şəkildə inanırdılar.

Zaman keçdikcə monarxın bədəni getdikcə daha az itaət edirdi. Onun çəkisi xeyli artmış, yeriməsi ağrılı olmuşdu və pilləkənlərlə qalxmaq, sarayda hərəkət etmək üçün köməyə ehtiyacı vardı. Xidmətçilər onu qaldırır, geyindirir və yuyundurur, digərləri isə yaralarını sarıyır, çirklənmiş geyimlərini dəyişir və otaqları ətirlərlə doldururdular.

Bu yaxınlıq xidmətçilərə böyük təsir imkanları verirdi. Kralın ən etibarlı xidmətçiləri lordların və yepiskopların hələ onun otağına daxil olmasına icazə verilmədiyi vaxtlarda belə onun yanında olurdular.

Saray əyanları onun otaqlarına daxil olduqda isə xəstə kral yenidən hörmət oyadan monarxa çevrilirdi: təmiz kətan geyimlər, xəzlər və qiymətli daş-qaşlarla bəzənmiş halda onları qarşılayırdı.

Aydın